برق قدرت

همه جاي مغز  همه كارهاي آن جالب و شگفت‌آور است. اصلا همين‌كه مغز ما عملكرد خود را مي‌خواهد بفهمد خودش داستاني بس در خور تامل است. ولي امروز راجع به آن قسمت از مغز كه به پردازش سيگنال‌هاي بينايي مربوط است، مي‌خواهم بپردازم.
پيشتر از اين در پست‌هاي مربوط به حافظه نوشته بودم كه اينكه ما خيلي سريع مي‌توانيم عمل كنيم ناشي از اين است كه در هر لحظه همه اطلاعات دريافتي بينايي پردازش نمي‌شود بلكه فقط تغييرات است كه مورد توجه و پردازش قرار مي‌گيرند. به همين دليل هم وقتي ما به دنبال دوستي در ميان يك جمعيت مي‌گرديم مغز اطلاعات دريافتي توسط چشم را فقط با آن پارامترهاي تعيين كننده ثبت شده در حافظه در مورد چهره دوست ما مقايسه مي‌كند و اگر يكي نبودند به دورش مي‌اندازد. براي همين است كه با وجوديكه دوست ما ممكن است كه موهايش را كوتاه كرده باشد و يا تيپ لباسش عوض شده باشد باز هم چهره‌اش در ميان يك جمعيت هم قابل شناسايي است.  بنابراين براي محققين فهميدن مكانيزم “ديدن” هميشه سئوال بوده است.
براي بهتر فهميدن و همچنين تست كردن فرضيه‌هايي در مورد مكانيزم “ديدن” هر ساله مسابقه‌اي در ايجاد “خطاي بينايي” برگزار مي‌شود. با هم به چندتايي از عكس‌هاي برتر خطاي ديد نگاهي بيندازيم.
عكس زير را دكتر ريچارد راسل، روانشناس دانشگاه هاروارد درست كرده است كه برنده جايزه سوم مسابقه امسالشده است. به نظر شما كدام عكس مرد و كدام زن است؟